W jaki więc sposób miał nadejść ratunek, który Izajasz zapowiada w całej swojej księdze? Udręczony Sługa JHWH, z milczeniem przyjmujący mękę i śmierć, choć spotka się z obojętnością i potępieniem ze strony ludzi, którzy sądzą, że jest słusznie karany przez Boga, w rzeczywistości poniesie winy Bożego ludu, zapewniając mu uzdrowienie, pokój i usprawiedliwienie, zaś sobie – zwycięstwo.

Niestworzony Bóg pokornie stał się swoim własnym stworzeniem. Bezgraniczny dobrowolnie przyjął ograniczenia. Król królów zgodził się wieść żywot prostego rzemieślnika. Pan przyszedł na świat nie w pałacu, ale w izbie ze zwierzętami, a zamieszkał nie w królewskiej Jerozolimie, ale w prowincjonalnym Nazarecie. Chrystus dobrowolnie się uniżył dla naszego zbawienia. Przyszedł do nas w wielkiej pokorze i ogołocił się, abyśmy zostali ubogaceni jego ubóstwem. Słabość niemowlęcia w kołysce objawiła nam niezmierzoną moc Bożą. 

Najpierw postaram się wykazać, iż przywiązanie do wyznań wiary nie pozostaje w sprzeczności z protestancką zasadą „sola Scriptura”. Następnie uzasadnię tezę, że wyznania wiary – zwłaszcza te historyczne – nadal mają istotne znaczenie dla życia współczesnego Kościoła. Później poruszę kwestię szczególnej rangi „Symbolu nicejskiego”, wskazując istotne powody, ze względu na które winien on zajmować wyjątkowe miejsce w świadomości wszystkich uczniów Chrystusa. Na zakończenie przedstawię kilka praktycznych wskazań, które każdy wierzący może wcielić w życie, aby bogactwo teologii nicejskiej owocnie oddziaływało na niego samego, jego zbór i jego Kościół.